Historias que acompañan

Queremos compartir as testemuñas de familiares, amigos e amigas e dos propios nenos e nenas e xóvenes que viven coa Diabetes Tipo 1, porque estamos seguros de que moitos de vós sentiredes que máis de unha de estas vivencias son compartidas por vós ou polos vosos achegados, e quizáis as súas verbas os axuden ou animen no día a día.

Nadie nos prepara para unha condición así..
A diabete non ven cun pan debaixo do brazo e menos mal… pq ll abría q contar os hidratos.
A diabete nn ten manual d instrucción, vívese día a día…ainda q non todos os dias son iguais
Non todos convivimos con ela da mesma maneira..
Non A todos nos funciona o mesmo tratamiento..
Somos iguales pero distintos a vez…
A diabete non ten cura pero si tratamento
Q, dende.q debutei ata agora as cousas cambiaran…e moito… eso sí o teño claro..

Ro. Db1

Foi un 24 de febreiro 2023.

Un dia Karla  foi a clase  e rematou na uci. Non entendía nada . Sentiame culpable, negueime a entender … o meu home foi o meu punto de apoio. El tamen sufría pero tuvo que coller as riendas de todo.

Karla tiña artritis tamen xa estuvera ingresada varias veces esto foi a rematala. Pero o seu cole, o CRA AMENCER de San paio foi un punto de apoio principal. A súa profe Vane foi un anxo nas nosas vidas. Agora casi 4 anos despois temos dias de todo, pero Karla é feliz.

Un dia Karla  foi a clase  e rematou na uci.

Debuté con 52 años conocía la Diabetes pero no tenía nadie cercano que la viviera. Me sentí tan mal que perdí las ganas de vivir y necesité ayuda psicológica .

Mis hijas tuvieron que convertirse en mis madres. Fueron ellas quienes contactaron con Anedia,. Gracias a su apoyo y Anedia conseguimos salir adelante y volver a ver la luz
Gracias familia Anedia💙

Debut a los 52.

Somos Eliana , Tito , Diego y Daniela , una familia de 4 donde 3 son dulces . Tito mi marido debutó con 15 años y nuestros hijxs debutaron con 17 meses . Diego tiene ahora 14 y Daniela 6. Somos de las primeras familias de Anedia y hemos crecido juntos muy bien acompañados , hemos hecho grandes amistades .
En estos años todo ha cambiado muchísimo ya que antes no había ni sensores ni bombas y todo era mucho más complicado . Gracias Anedia por todo y por trabajar siempre por todos 💙.

Eliana madre y mujer

Este año fai 12 anos de aquel:  TES DIABETES,  e haí sen sábelo empezou un camiño de aprendizaxe, de erros,…
Despois de moito tempo chegou ANEDIA, para facerme ver que a diabetes non te impide nada, como me dixeron cando había una excursión fora da casa; que pincharse en público non ten porque darte vergoña, e o resto da diabetes tampouco.

Dt1

Son paciente con diabete dende fai…. buff!! (Mais d tres non sei contar) son unha persoa que traballo, e  facemos ademáis unha  ruta os fins de semana, estou no mundo das emerxencias.

Cando no traballo estou mal non hai compañeiro que non o note. Todos se pelexan por estar conmigo, por botar unhas risas.

Máis dunha vez me preguntan si me chutei de máis para estar cun sonriso e pintando a mona dende a primeira hora. Para todos eles son o sol no medio dunha tormenta. Que a diabete non nos pare.

Que a diabete non nos pare

Canto pesa a diabetes?
Pesan as picadas, pesan as hipoglicemias, pesan as hiperglicemias que aparecen sen motivo, pesa contar hidratos a diario, pesa manter a atención 24/7, pesa o medo ás complicacións…

Pero, despois de 44 anos de enfermidade, aprendín a quedarme con bo: a axuda dos avances nos tratamentos, o abrazo cálido dunha familia que acompaña, as palabras tranquilizadoras dun endocrino que escoita, a axuda dunha asociación como Anedia e saber que o esforzo sempre ten a súa recompensa.

Canto pesa a diabetes?

Debutó con 5 años, parecía imposible ir a una revisión por un virus respiratorio que ya había remitido y terminar ingresada por un debut diabético cuando la niña se encontraba perfectamente.

Si no hubiésemos comentado que la niña llevaba una semana bebiendo y orinando más de lo habitual nos habríamos ido y todo podría haber sido mucho peor.

En el hospital recuerdo mucha incertidumbre y mucho miedo, y el día del alta auténtico pavor. Es increíble cuánto se aprende cuando es tu única opción.

cuánto se aprende cuando es tu única opción

Se ofrece un puesto inexcusable de 24/7. obligatorio:alto nivel de toma de decisiones, conocimientos de enfermería, informática y nutrición, capacidad de deducción y cálculo matemático, resistencia al sueño,máxima concentración y temple emocional para asumir la resignación de un hijo q siempre corre y juega con una riñonera, tiene el cuerpo lleno de negrones, y marcas en sus dedos, que tolera constantes interrupciones y tu vigilancia permanente…
En caso de duda podrás contar siempre con Anedia

Santiago - Barbanza

Máis de media vida ca diabete a costas. Somos como un matrimonio pero sin papeis polo medio, nin festins… Un matrimonio no que o divorcio ou a separación e impensable.
Somos enemigas e amigas a vez…pero unha sin a outra non podemos vivir.

Foron anos duros, hai días imposibles, de chorar a máis non poder. Dias nos que m veño abaixo, nos que non podo máis, días en q m encontro moi soa, sen nadie ..
Días nos que a forza e a vitalidade non fan acto d presencia.
Son unha persoa normal por moito que teña presente a diabete na miña vida.

Amigas e enemigas

Nuestra pequeña debutó con tan solo 18 meses y, de un día para otro, nuestro mundo se llenó de miedo. Verla en una UCI, luchando por su vida, es algo que ningún padre debería vivir.

Pocos días después llegó ANEDIA… Y qué suerte la nuestra de encontraros en medio de aquella tormenta.

Hoy, cinco años después, seguimos peleando cada día contra una diabetes que no descansa. Entre alarmas, noches en vela, pinchazos y algún que otro cálculo a horas en las que ni una calculadora funciona.

Pero, sobre todo, seguimos aprendiendo a vivir con ella sin dejar que nos robe la alegría.

Ay, ANEDIA, ¡cuánto os debemos! Gracias por abrazarnos cuando teníamos miedo, por entendernos sin explicaciones y por recordarnos que no estamos solos.

Porque hay batallas que no elegimos, pero sí elegimos con quién lucharlas. Y nosotros tenemos la suerte de contar con un ejército que nos sostiene cuando nos faltan las fuerzas.

Gracias por ser mucho más que una asociación: sois familia.

Nuestro mundo se llenó de miedo

Soy mamá de una niña de 10 años que debutó hace escasos 6 meses.
Conocimos a Anedia en el hospital la misma semana del debut. En ese primer momento fue Carol la que nos arropó pero desde ese mismo día, sentimos que Anedia nos ofrece el apoyo que necesitamos en cada momento de duda o confusión.

Además de informar y acompañar, ofrecen ese apoyo emocional que en ocasiones tanta falta nos hace. Y lo hacen siempre con optimismo, que seguro que no siempre es fácil. Gracias Anedia por crear esta gran familia!!

Apoyo emocional

Scroll ao inicio