Unha persoa xoven, menos de 25 anos, ingresa nun hospital privado porque a sua asistencia depende de unha mutua. Diagnóstico: diabetes tipo 1, pasa uns días ingresado e sae asi:
Dous bolis de insulina: un de lenta, outro de rápida e ambos empezados,os que estaba a usar no hospital.
Sen agullas
Sen recetas
Sen visita ao endocrino porque non teñen.
E un papel: “dieta baixa en azucres”
Nada máis.
Sen formación.
Sen acompañamiento.
Sen entender o que lle está pasando.
Con unha promesa: “Xa te chamaremos nos próximos días para as receitas e buscaremos un endocrino”
Sen saber qué facer cando baixe, cando suba, cando teña medo ou qué comer.
Isto non é un caso aislado.
É unHa realidade que viven moitas persoas cando a sua sanidadd depende de unha mutua.
Dicimos que o código postal no debería marcar a diferencia pero tampouco debería facelo o tipo de sistema sanitario.
Porque moitas veces nin sequera podes elexir e porque moitas persoas nin sequiera saben qué dereitos teñen.
E cando non o sabes estás vendido.
Sair así dun hospital é un verdadeiro vía crucis.
En diabetes tipo 1 non basta con dar insulina hai que ensinar, acompañar, explicar, escoitar..
Porque a diferencia entre vivir con diabetes e sufrila non está nun boli.
Está na educación diabetolóxica, nos materiais, na tecnoloxía.
E iso é un dereito que temos TODOS.
Pero cando falta información, perdense os nosos dereitos.
E ahí tenemos que estar as asociacións.
Coas persoas.
Nos despachos.
E nos xulgados se fai falla.
Esto é un Via Crucis de verdade para todas aquelas persoas que o viven.
E isto no é o único.
Se eres de mutua e pagas os sensores, escríbenos.
#DiabetesTipo1 #EducaciónDiabetológica #EquidadEnSalud #Sanidad #SemanaSanta #ANEDIA #somostipo1